معماری و فرش همواره پیوندی عمیق داشتهاند؛ نقوشی که معمار بر ابعاد فضا نقش میبست، از سقف بر دیوارها و از دیوارها بر کف میلغزید و اینگونه عصارهی گنجینهی هنرهای ایرانی، در عین کثرت، با همدرآمیزیشان، وحدت فضا را میآفریدند.
آجرکاری از قدیمیترین، زیباترین و در عین حال سادهترین این تزیینات بود که از ابتدا در زیلوهای مساجد و تکایا نیز بازتاب داشت؛ و خشت، نوعی واحد بنایی از جنس گل رس است که در حالت خمیری، به شکل یک مکعب درآمده و با خشک شدن در آفتاب و یا پختن درکوره سفت میشود.
روناس اما، ترکیبی جادوییست؛ اکسیر است. نقشهایی بیزمان، دستانی شریف، پنبههایی بیپیرایه و گنج میراث پدران؛ با احترامی بیپایان به زمین، موطن مشترکمان.
