باغ، به مثابه تمثالی از بهشت، همواره در میان ایرانیان وجهی مقدس داشته است؛ چراکه این اقلیم خشک، همواره رویای باغی مصفا را در دل ساکنانش میپرورید، تا بدان حد که باغ نه تنها برای زندگی اینجهانی، که برای جهان دیگر نیز مطلوب و رویاگونه مینمود. تمنای مینو، چنان در هنرهای ایرانمان جلوهگر بوده و هست که آرتور پوپ- ایرانشناس امریکاییتبار- بر این باور بود که “در گوشهی ذهن هرایرانی باغی وجود دارد.” و فرشها همواره موید این حقیقت بودهاند.
روناس اما، ترکیبی جادوییست؛ اکسیر است. نقشهایی بیزمان، دستانی شریف، پنبههایی بیپیرایه و گنج میراث پدران؛ با احترامی بیپایان به زمین، موطن مشترکمان.
