آب همواره در نزد ایرانیان پیامآور پاکی و آفرینش، و عنصری الاهی و مقدس بوده است. چنانکه هرودت -تاریخنگار یونانی- مینویسد، ایرانیان آب را بزرگ میپنداشتند و میستودند، خواه شیرین و خواه شور، خواه دریا و خواه رود.
در سفالینههای باستانی، برای تجسم دریا و آب، گاه خطوط موجدار عمودی و افقی و گاه شطرنجیها و مثلث های تکرارشونده به نشان تلالو و درخشش آب به کار رفته است و خلیج، قسمتی از دریاست که در خشکی پیش رفته باشد.
روناس اما، ترکیبی جادوییست؛ اکسیر است. نقشهایی بیزمان، دستانی شریف، پنبههایی بیپیرایه و گنج میراث پدران؛ با احترامی بیپایان به زمین، موطن مشترکمان.
